Αρχική ΣελίδαΟ ΕυρωβουλευτήςΤο ΕυρωκοινοβούλιοΚοινοβουλευτική ΕργασίαΕπικαιρότηταΕπικοινωνίαΠολυμέσα

 
Αρχική Σελίδα \ Ανακοινώσεις
|

H χώρα αποκλίνει ραγδαία από τον ευρωπαϊκό τύπο ανάπτυξης



(28/8/2014)

"Τι κρατάω από την 5ετή μου παρουσία στο Ευρωκοινοβούλιο".

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξής μου που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, στις 27 Ιουλίου 2014

  • Τι κρατάτε από την 5ετή παρουσία σας στο ευρωκοινοβούλιο και που εστιάσατε την δράση και το ενδιαφέρον σας;

Κρατώ την δύσκολη περίοδο της πολλαπλής κρίσης ταυτότητας της ίδιας της Ευρώπης, των θεσμών της, της οικονομικής και κοινωνικής της ιδεολογίας και την δυσκολία της Ελληνικής εκπροσώπησης σε μια περίοδο που οι μηχανισμοί Δυσφήμισης είχαν καταστήσει την χώρα πράδειγμα προς αποφυγή.

  • Η Ελλάδα, ακόμη και εν μέσω της κρίσης, έχασε ευκαιρίες ανάπτυξης απο ευρωπαϊκά κονδύλια, πόρους και προγράμματα;  

Η ερώτηση δυστυχώς είναι άνευ νοήματος, αφού η χώρα μας στο ίδιο διάστημα, αποκλίνει δραματικά από την αναπτυξιακή στρατηγική της Ευρώπης, της λεγόμενης στρατηγικής της Λισσαβώνας (δαπάνη του 3% του ΑΕΠ για έρευνα και καινοτομία, οικονομία της Γνώσης με παραγωγή τεχνολογικών προϊόντων και υπηρεσιών  υψηλής προστιθέμενης αξίας, από υψηλών προσόντων ανθρώπινο δυναμικό,) κατέληξε να υποστηρίζει με τα μέτρα λιτότητας και την χαμηλού κόστους ανειδίκευτη εργασία, ένα τριτοκοσμικό πρότυπο ανάπτυξης, όπου τα μεταπρατικά καταστήματα, με χαμηλής τεχνολογίας και ποιότητας καταναλωτικά αγαθά, αποτελούν τον κύριο κορμό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, τα καταστήματα ταχυφαγίας και τα καφεπωλεία χώροι κατανάλωσης, και ο χαμηλού εισοδήματος τουρισμός των γειτονικών Βαλκάνιων χωρών την βαρειά βιομηχανία του Τουρισμού. Υπό τις συνθήκες αυτές η χώρα ραγδαία αποκλίνει από τον ευρωπαϊκό τύπο ανάπτυξης και συνεπώς και από τα ευρωπαϊκά προγράμματα ανάπτυξης και συνοχής.

  • Ευρωβουλευτής στον πυρήνα της ελληνικής κρίσης. Εκδηλώθηκε ως οικονομική αλλά είχε και βαθύτερα αίτια; Κοινωνικά; Ηθικά;

Η Χώρα από το 1974 και μετά έζησε έναν ασυλλόγιστο τύπο κοινωνικής και πολιτικής ζωής, με σπατάλη πόρων, αξιών και αξίων, με επικέντρωση στην ατομική ευδαιμονία, στην κατάργηση της συλλογικής ύπαρξης μιάς κοινότητας που θα έπρεπε να στηρίζει την ιδιοπροσωπεία της με γερές εθνικές συνειδητοποιήσεις και περισσότερα κατορθώματα στο σύγχρονο παγκόσμιο γίγνεσθαι, προς χάριν  εθνικών ή πολιτικών νευρώσεων, που αποτελούν αντικείμενο για περασμένες γενιές κι όχι για το σημερινό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, όπου το «κατά κεφαλήν» πολιτιστικό και τεχνολογικό περιεχόμενο αποτελούν τις προϋποθέσεις σύγχρονης ανάπτυξης.

Η επικέντρωση μας στα δικαιώματα με ‘έλλειψη υποχρεώσεων, η αντικατάσταση της παιδαγώγησης της νεότητος, με την εξαγορά της μάλλον, παρά με την υπόδειξη προτύπων βίου και νοήματος βίου, εξάλειψε από την χώρα έστω και μια ήπια ανιδιοτέλεια υπέρ του κοινού καλού, υπέρ μιάς εικόνας ενός προσωπικού ευδαιμονισμού, που οδήγησε στον τύπο ανθρώπου που απαιτεί τον βίο του προεισπραγμένο, εν προκαταβολή  κερδών, μη πραγματοποιημένων προσπαθειών κι επιτευγμάτων.

  • Ζήσατε θεσμούς και δομές της Ε.Ε., συνεργαστήκατε με πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες από όλη την Ευρώπη. Ποια εντύπωση αποκομίσατε για την εικόνα που έχουν για την χώρα και τους Έλληνες;  

Η εικόνα την εποχή 2010-2012 ήταν της χώρας των λωτοφάγων, όπου τεμπέληδες, κατεργάρηδες άνθρωποι, τεμπελιάζουν ζώντας με δανεικά. Ο Γερμανικός κυρίως Τύπος υπηρέτησε συκοφαντώντας ασύστολα για μεγάλο διάστημα, κι ενισχύοντας  την εικόνα αυτή. \

Από το 2012 και μετά απλώς χάσαμε κάθε δυνατότητα πραγματικής παρέμβασης στα ευρωπαϊκά δρώμενα, χωρίς να χρειάζεται να μας βρίζουν κιόλας. Απλώς γίναμε αόρατοι. Τα περί εκτίμησης κλπ που εκφράζουν για τις προσπάθειες μας, είναι η απλή ικανοποίηση ότι συμμορφωνόμαστε με τα υποδεικνυόμενα.

Είναι βλέπετε «δύσκολες οι Θύρες όταν η χρεία τες κουρταλεί» που λέει κι ο Διονύσιος.

  • Μπορεί να αποκατασταθεί η αξιοπιστία για την Ελλάδα εντός της Ε.Ε.;

Θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια και ξεχωριστά επιτεύγματα για να θεωρήσουν οι Ευρωπαίοι (που θεωρούν ευρωπαίους όσους λαούς και έθνη προέκυψαν από την Ευρώπη του Καρλομάγνου, ό,τι και να λένε δημοσίως),ότι αξίζουμε τον κόπο να ασχοληθούν μαζί μας. Τα παραδείγματα διαπρεπών ελλήνων επιστημόνων και καλλιτεχνών, τα θεωρούν εξαιρέσεις και πάντως οφειλόμενα σε επιτυχίες προικισμένων ανθρώπων που δρούν πάντως εκτός Ελλάδος.

Αμφισβητούν, άλλοι ρητά και άλλοι με υπονοούμενα ότι εμείς είμαστε οι κληρονόμοι και συγγενείς των δημιουργών του ελληνικού πολιτισμού, και θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι αυτοί που διασώζουν και συντηρούν τον πολιτισμό εκείνο.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες συχνά τονίζουν την αποτυχία της ελίτ του πολιτικού μας συστήματος και υποδεικνύουν την ίδρυση ενός αποτελεσματικού Κράτους, υπηρέτη κι όχι δυνάστη του πολίτη.

Η αξιοπιστία της Ελλάδος θα κριθεί από το πόσο γρήγορα θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε ένα Κράτος που θα είναι παρόμοιο με το μέσο ευρωπαϊκό και δεν θα αποτελούμε την εξαίρεση του ευρωπαϊκού κανόνα.

Αυτό δεν θα μπορέσει να γίνει αν Κυβερνήσεις Μεγάλων Συμμαχιών, με συμφωνία στην μακροπρόθεσμη πολιτική της χώρας, δεν καταφέρουν να στοιχίσουν σε ένα κοινό σκοπό όλους τους Έλληνες, που ίσως δεν αντιλαμβάνονται ακόμη ότι κινδυνεύουμε να γίνουμε μετανάστες στον τόπο μας, μια και χάνουμε την κοινή μας ταυτότητα την σύνθεση των αξιών που αποτελούν και τον λόγο ύπαρξης μιας κοινωνίας.

Παρόμοιες με την ελληνική κρίση αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία σε χώρες του ίδιου μεγέθους με την Ελλάδα, υπό τις αυτές συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης. Παράδειγμα η Φιλανδία του 1989.Αντιμετώπισε την κρίση με γενναιότητα και σήμερα απολαμβάνει το παγκοσμίως πρώτο σε επιτεύγματα εκπαιδευτικό σύστημα, με υποδειγματική οικονομία και με όλους τους στόχους της Πολιτικής της Λισσαβώνας εκπληρωμένους.

Την ίδια ώρα στις εξετάσεις της PISA  η Ελλάδα βαθμολογείται σχεδόν στις τελευταίες θέσεις της ευρωπαικής Ένωσης ως προς τις επιδόσεις των μαθητών Λυκείου σε Έκθεση, Φυσική, Μαθηματικά και Τεχνολογία.

Σε προ διμήνου δημοσιευμένη, διεθνή έκθεση για την Τριτοβάθμια η χώρα μας κατατάχθηκε 37η σε 40 χώρες, παρά τα εγχωρίως λεγόμενα.

Συμπέρασμα, πρέπει γρήγορα να γίνουν πολλά γιατί η ραγδαία μας απόκλιση από την Ευρώπη καθιστά το αξίωμα «Ανήκομεν είς την Δύσιν», στην πράξη άνευ νοήματος.

  • Έπρεπε η Ε.Ε. να είναι πιο κοντά στην χώρα μας στην οικονομική κρίση; Η άποψη που κυριαρχεί είναι ότι η Ελλάδα έγινε το πεδίο για να αναπτυχθούν εργαλεία και δεν δέχθηκε την αλληλεγγύη των εταίρων.

Η υπερατλαντικά εισαγμένη κρίση της Ευρώπης βρήκε το ευρωπαϊκό θεσμικό οικοδόμημα, ανέτοιμο, με ηγέτες των  θεσμών δραματικά κατώτερων των περιστάσεων και με μια στενά ωφελιμιστική διάθεση, των υγειών οικονομιών της Ευρώπης εις βάρος των αδύναμων εταίρων της Ένωσης.

Το οικοδόμημα του κοινού  ευρωπαϊκού  νομίσματος, στερημένο από κοινή πολιτική και νομοθεσία κοινής ευρωπαϊκής  οικονομικής πολιτικής, με το όριο του 3% του Μάαστριχτ, ως όριο ελλείμματος, αφού παραβιάστηκε πρώτα από Γερμανία και Γαλλία, χωρίς επιπτώσεις,  σφίχτηκε σαν λουρί στον λαιμό στις αδύναμες οικονομίες, με  αποτέλεσμα να αυξηθεί ο δανεισμός τους και να φτάσουμε εκεί που φτάσαμε, Δηλαδή  μεταφορά πλούτου από την περιφέρεια προς το κέντρο της αναπτυγμένης Ευρώπης.

Η είσοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και η δημιουργία της τρόικας, ήταν ένα μέτρο ευρωπαϊκής αμηχανίας, που προκλήθηκε από τον περιορισμένο ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την άρνηση της Γερμανίας να δεχτεί την έκδοση είτε ευρωομολόγου είτε την εκτύπωση νομίσματος.

Το εξαιρετικά ακριβό κοινό νόμισμα αποτελεί εξάλλου, ευπρόσδεκτο εμπόδιο στις εξαγωγές της Ευρώπης, προς μεγάλη χαρά των ανταγωνιστών της.

Η Ελλάδα κατά επιεική έκφραση χρησιμοποιήθηκε ή ως «του κασσίδη το κεφάλι» όπου τα όργανα της Ένωσης εκπαιδεύτηκαν να αντιμετωπίζουν κρίσεις, είτε ως πειραματόζωο όπου συνεχίζει να ενδημεί σε πλήρη ανάπτυξη μια ανθρωπιστική κρίση μεγάλου βάθους και εύρους.

  • Είστε ικανοποιημένος από τη λειτουργία της Ε.Ε; Η εκτίμηση πολλών είναι πως αποφασίζει η Γερμανία και οι υπόλοιπες χώρες ακολουθούν.

Το έλλειμμα λειτουργίας των Ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων (Επιτροπή, Συμβούλιο, Κοινοβούλιο) με έμφαση στην διακρατική λειτουργία, παρά της προβλέψεις της νέας συνθήκης της Λισσαβώνας που προβλέπει την συναπόφαση των τριών θεσμικών οργάνων, με την –κατά την γνώμη μου- συνειδητή υποβάθμιση του πολιτικού ρόλου του μοναδικά εκλεγμένου άμεσα οργάνου –του Κοινοβουλίου δηλαδή- καθιστά εύκολη την εφαρμογή πολιτικών εθνικών παρά ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Σπανίως κατά την διάρκεια της πενταετίας υπήρξαν συζητήσεις στο Κοινοβούλιο πολιτικής ουσίας. Το Κοινοβούλιο σύρεται από τις πρωτοβουλίες της Επιτροπής και υποτάσσεται με τις διαδικασίες του τριλόγου, των συναποφάσεων δηλαδή των τριών θεσμικών οργάνων, που συνήθως καταλήγουν στην υπεροχή της Επιτροπής και του Συμβουλίου.

  • Ίσως και για αυτό οι πολίτες απέχουν από τις ευρωεκλογές, ψηφίζουν χαλαρά, δεν νιώθουν μέρος της Ε.Ε.

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά στην αποχή των πολιτών σήμερα από τις ευρωεκλογές. Στα προηγούμενα χρόνια αμφισβητούσαν τον ρόλο της Ευρώπης, σήμερα θεωρούν ότι η Ευρώπη αποτελεί το πρόβλημα και όχι την λύση του.

Ο ήπιος ευρωσκεπτικισμός της Κυρίας Λεπέν έχει να αντιμετωπίσει την μαχητικότερη έκφραση ευρωσκεπτικισμού τύπου Φάραντζ και Κάμερον, με απειλές απόσυρσης από την Ευρώπη, τα ανερχόμενα εθνικιστικά και ναζιστικά κινήματα, με ακραίο παράδειγμα την ελληνική περίπτωση της Χρυσής Αυγής.

Παρά ταύτα κατά την γνώμη μου, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ένα φιλόδοξο πείραμα, παγκόσμιας εμβέλειας που θα ήταν κρίμα να αποτύχει. Η συναίρεση 28 κρατών μελών, που βαδίζουν διστακτικά αλλά όχι ατελέσφορα σε μια ευρύτερη οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ένωση, αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να πετύχει. Αρκεί οι αξίες και το ήθος της Ένωσης να υπερβεί τις απλές οικονομίστικες αντιλήψεις και να δομήσει μια πολιτεία όπου όχι οι αγορές, ούτε οι αριθμοί, αλλά ο άνθρωπος και οι ανθρώπινες αξίες θα αποτελούν το διακύβευμα. Όσο κι αν αυτό ηχεί ιδανικό άπιαστο, θεωρώ ότι αυτό πρέπει να είναι το στοίχημα.

  • Σε έναν πολυπολικό κόσμο που διαμορφώνεται ποιά η θέση της Ε.Ε.;

Η τρέχουσα γεωστρατηγική αναδιάταξη σε παγκόσμιο επίπεδο, η αναπτυξιακή διαμάχη με βάση την τεχνολογική υπεροπλία, οι ενεργειακές κρίσεις κι εξαρτήσεις, η ανάπτυξη της «πλασματικής οικονομίας» εις βάρος της πραγματικής (Η πρώτη 8-πλάσια της δεύτερης) που σημαίνει αδυναμία των εθνικών κρατών να εφαρμόσουν εθνικές οικονομικές πολιτικές, οι μαζικές μεταναστεύσεις, οι γηράνσεις των πληθυσμών, η σπάνις πρώτων υλών και το γεγονός ότι το 2025 η Ευρώπη θα αποτελεί το 6,5% του παγκόσμιου πληθυσμού των 8 δις, με πληθυσμό 35% πάνω από 65 χρονών, η ενδημούσα ανεργία, οι πόλεμοι πολιτισμών, θρησκειών καθιστούν το τοπίο πολύπλοκο και δύσκολο.

Η Ευρώπη έχει αποδείξει κατά το παρελθόν, και με την επιστημονική, τεχνολογική και πολιτιστική της υπεροπλία των τελευταίων 400 ετών, πως μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στον νέο πολυπολιτισμικό και τεχνο-επιστημονικό πολιτισμό που αναδύεται, αν δεν αρκεστεί στον απλό ανταγωνισμό, αλλά αν αγωνιστεί να θεμελιώσει τα νέα πρότυπα διάρθρωσης κοινωνιών και παραγωγής  με ρεαλισμό κι επικέντρωση σε αξίες που είτε κάποιοι το θέλουν  είτε όχι δεν μπορούν παρά να έχουν στο κέντρο τους τον άνθρωπο, όπως μας διδάσκει ο παππούς Πρωταγόρας και πως αριθμοί και νόμοι αγοράς δεν μπορούν να υπερβαίνουν τα ανθρώπινα πάθη και ταλαιπωρίες, αποτελώντας αυτοσκοπό. Γιατί τότε διαπράττεται «ύβρις» κι η «Νέμεση» κι η «Άτις» θα εμφανιστούν. Και η Ευρώπη των περασμένων αιώνων έχει μαύρο παρελθόν σε πολέμους και θηριωδίες. Ας μην ξανακυλήσουμε εκεί.







Πλήθος αναγνώσεων: 2685 

Διαβάστε επίσης: | Όλες οι ανακοινώσεις »

  © Copyright 2017 -- Ιωάννης Α. Τσουκαλάς www.tsoukalas.org

¶äåéá Creative CommonsÔï Ýñãï ìå ôßôëï MEP Tsoukalas website áðü ôïí äçìéïõñãü MEP Ioannis A. Tsoukalas äéáôßèåôáé ìå ôçí Üäåéá Creative Commons ÁíáöïñÜ Äçìéïõñãïý - Ìç ÅìðïñéêÞ ×ñÞóç - Ðáñüìïéá ÄéáíïìÞ 3.0 Ìç åéóáãüìåíï .